Ледзь не адразу, як я прыехаў у Каларада, сябры і знаёмыя па Сеціве пачалі мяне прасіць: зрабі рэпартаж з Саўс Парк, ну зрабі... Дарэмна даводзілася тлумачыць, што такога мястэчка на мапе Каларада няма, што гэта выдумка. І вось нарэшце сёньня зусім выпадкова я гэтае месца знайшоў. Пад катам фотарэпартаж з паездкі туды.

Нядзеля пачыналася як звычайна, за выключэньнем таго, што ўчора ў мяне зьявілася невялічкая замова, якую трэба рэалізаваць. Але з нагоды нядзелі працаваць не хацелася зусім. Мозг грызла адна думка: чым сябе заняць і куды зьезьдзіць. Пасьля пэўных роздумаў я ўключыў Google Earth і пачаў глядзець, чаго тут у навакольлі ёсьць цікавага, чаго я яшчэ ня бачыў.

Неяк выпадкова знайшоў мястэчка Альма, у аннатацыі пра якое было напісана, што гэта самы высокагорны населены пункт ва ўсіх Злучаных Штатах. "О!" — вырашыў я, — "Вось туды і паеду, тым больш, што ехаць недалёка, нейкія 100 міляў".

Пачаў пракладаць маршрут. Аказалася, што даехаць туды можна двума шляхамі: або ўжо даўна знаёмай I-70, зь якой за Дыланаўскім водасховішчам належыць павярнуць налева на хайвэй CO-9, або таксама добра знаёмым, але яшчэ не такім заезжаным мною хайвэем штата CO-285, зь якога ў Фэйрплэй трэба павярнуць направа на ўсё той жа CO-9. У выніку вырашыў, што туды паеду паўночным шляхам, а назад паўднёвым.

Падарожжа па I-70 апісваць ня буду, бо рабіў гэта ўжо шмат разоў. Хаця горы не перастаюць мне падабацца і кожны раз паўстаюць у іншым абліччы.

А вось за Дыланаўскім водасховішчам я не надоўга спыніўся на гарналыжным курорце Брэкэнрыдж. Уласна спыніўся, пабачыўшы канатную дарогу, што праходзіла над шашой. Аказалася, што яна яшчэ і дармовая — пабудаваная за сродкі горада. Вышэй на гары знаходзяцца гарналыжныя спускі, але паркінгаў там не хапае для ўсіх жадаючых, таму ўлады вырашылі зрабіць паркінг у самым цэнтры мястэчка, а ад яго да ўласна пад'ёмнікаў і трасаў праклалі канатную дарогу. Ёй я і скарыстаўся, пракаціўшыся туды і назад.

Двойчы мы міналі паваротныя станцыі. Там вагончыкі прытарможвалі, адчыняліся дзьверы, і каму трэба, той мог выйсьці. Далей вагончыкі паварочвалі налева на 90 градусаў.

І вось нарэшце паказалася трэцяя, канцавая станцыя. Тут жа знаходзяцца касы, у якіх можна набыць квіткі на пад'ёмнікі. Дарэчы, ня танна — аднадзённы пропуск 85$. Можна набыць на паўдні. А можна нават для тых, хто без лыжаў. Але будзе ўсё адно ня танна — 20$. Мяне задушыла жабба.

Тут таксама можна набыць або ўзяць на пракат лыжы ці сноўборды, камбінезоны, наняць трэнера. Тут жа знаходзіцца станцыя ратавальнікаў.

Народу было процьма — яблыку не было дзе ўпасьці. Яно і зразумела: зіма сканчаецца, яшчэ які месяц, і сэзон зачыніцца. Тым больш, што сёньня нядзеля, і ёсьць усе ўмовы для лыжаў: тэмпература -1 -3, сьнежны пакроў 2,5 мэтры. Хутка так файна ня будзе.

За Брэкэнрыджам дарога пайшла ў гару, і хутка я мінуў зноў кантынентальны водападзел, але ў адваротны бок (першы раз яго мінаеш праз тунэль Эйзэнхаўэра або па аб'яздной трасе вакол яго).

Надвор'е, як гэта часта бывае ў гарах, пачало псавацца, і за перавалам я патрапіў у пургу. Уласна, гэта быў ня сьнег, а я проста ўехаў у сьнежную хмару. Бачнасьць была амаль нулёвая — усё засланяў сьнежны туман. Затое калі я спускаўся крыху ніжэй, сьнег раптоўна пераставаў. А пасьля зноў угару — і ў пургу.

Як было сказана на ўказальніку вышэй, праз пяць міляў прамога, але крутога спуску ў даліну я ўехаў у мястэчка Альма — самы высокі населены пункт ЗША (10578 футаў раўно 3224 мэтрам над узроўнем мора).

Уласна, назваць нешта такое мястэчкам цяжка: вёсачка на 15-20 двароў, дзьве прыдарожныя крамкі.

А яшчэ тут ёсьць салун. Вось тут я і пачаў разумець, куды я патрапіў:

Пару міляў далей ляжала іншае мястэчка — Фэйрплэй. Сталіца графства Парк. Тут нават ёсьць царква, школа, пошта, два гатэлі і будынак уладаў графства (з наш сельсавет які). Ну і яно большае за Альму — двароў 50 будзе. Тут нават ёсьць гарадзкая паліцыя ў складзе двух паліцэйскіх, якія патрулююць горад на машынах чамусьці расфарбаваных у розныя колеры.

Указальнік на ўезьдзе ў Фэйрплэй інфармаваў усіх, што тут як раз і ёсьць Саўс-Парк.

Тое, пра што даўна гаварылі бальшавікі прасілі стужкасябры, здарылася: я знайшоў яго. Вось ён які — легендарны і непаўторны горад Паўднёвы Парк:

Пагуляўшы па мястэчку, я зайшоў у мясцовы гатэль, які па сумяшчальніцтву зьяўляецца сувенірнай лаўкай, і набыў там фірмовы кубак. Так-так, сябры, я цяпер буду піць гарбату з кубку з Саўс-Парка!

Але чаму я ня мог яго так доўга знайсьці? Таму што Саўс-Парк — гэта не горад, а цэлы раён. Чытайце на прыдарожнай шыльдзе:

Калі ў вас не чытаецца, то перакладаю:

"Заселены першабытнымі паляўнічымі, любімае месца паляваньня індэйцаў, зямля і поле бітвы, наведаны Пайкам у 1806 годзе, перасечаны Фрэмонтам у 1844 годзе, на стала заселены шукальнікамі золата ў 1859 годзе".

Саўс-Парк, сябры — гэта не горад. Гэта вялізная пласкагорная тэрыторыя, большая частка якой знаходзіцца ў юрысдыкцыі графства Парк штата Каларада. І мультфільм не пра жыхароў аднаго горада, а пра жыхароў гэтых вялізных абшараў. Яны — самыя высотныя жыхары Злучаных Штатаў, яны забраліся пад самыя аблокі, на вышыню больш як 3000 мэтраў. Вось як Саўс-Парк выглядае са спадарожніка.